DZIEŃ WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH - 2010
Dlaczego życie tak krótko trwa
I pełne jest cierpienia?
Dlaczego młodość przemija jak sen
I nigdy nie wraca?

Dlaczego ludzie są sobie obcy?
A przecież łączy ich tak wiele.
Dlaczego dzieci, które są miłością
Odchodzą w świat po czasie?

A stary rodzic osamotniony
Płacze po kątach skrycie.
Dlaczego przychodzi starość?
Odbiera siły i radość.
Nie mogę znaleźć odpowiedzi
Chociaż pytanie ciągle powraca.

Patrzę przez okno
Wiatr gałęzie kołysze
Różom płatki poopadały
I serce ciągle płacze.

WSPOMNIENIA Z DZIECIŃSTWA - 2006

Wyrosłam ja na wsi

Wśród łanów zbóż

Wiatr pieścił duszę mą

Woda źródlana obmywała twarz

A Modlitwa Pańska umilała czas.

Bo kiedy przyszedł miesiąc maj

Dzwony na wieży odzywały się

I dźwiękiem swym przyzywały wiernych

By pójść do Kościoła

I pochylić czoła

Przed obrazem Mateńki Bożej

By chwalić łąki umajone

Góry i doliny zielone.

I być z Nią przez całe życie,

Które było nam dane przeżyć należycie.

Trzeba wiele trudu włożyć

I wiele potu wylać

By dojść do celu,

Który los wyznaczył nam.

MOJA OJCZYZNA - 2006
Pada deszcz, niebo płacze
Liście czerwone ubrały drzewa
Niebo jest szare, wiaterek wieje
Kwiaty przekwitły, ptaki się skryły
Posmutniał świat.

W mojej Ojczyźnie kopią ziemniaki
Płoną ogniska, unosi się dym
Dźwigają kosze, sypią na wozy
W lasach są grzyby, ludzie zbierają
Potem je suszą
Gdy przyjdzie Wigilia to się zajadają.

Bo to tradycja starosłowiańska,
Która od wieków trwa.
Lecz nowoczesność wszystko wypiera
Odsyła w niepamięć
To co jest bliskie sercu.

Ja tęsknię bardzo za tym co minęło
Za polskim chlebem
Za polem i niebem
Za bocianem, który przylatywał wiosną
Za sąsiadem, który zaglądał przez płot
Często był zmęczony i zalewał go pot.
Brał pług do ręki, orał zagony
W tej polskiej ziemi umęczonej.

JESIEŃ W POLSCE - 2006
Widzę te pola, a na nich zagony
Wyorane ziemniaki na skibach leżą
Jeszcze czasami motyl przyfrunie
Ptak zaśpiewa, wrona zakracze.

Bociany dawno już odleciały
Do ciepłych krajów za oceany
Skowronki przestały śpiewać
Pola opustoszały.

Grusza przy drodze się postarzała
Kora na niej popękała
Jabłonie się pochyliły
Owoców mają mniej
Bo czas nie szczędzi nikogo
Ni drzewa, ni ptaka, ni ciebie niebogo.

 

ZIMA W POLSCE - 2006

Jesień odchodzi, zima przychodzi

Słońce świeci inaczej

Wiatr wieje, deszcz leje

Posmutniał świat.

 

Ptaki już dawno odleciały

Do ciepłych krajów gdzie są upały

Do nas powrócą wiosną

I zaczną się dni radosne.

 

Niedługo zima otuli świat

Swoim płaszczem białym

I przyjdzie mróz srogi

A wtedy chłopie zakładaj ostrogi

Na buty swoje.

 

Pamiętam jak dawniej było

Sanie pędziły, dzwonki dzwoniły

A para buchała koniom z nozdrzy

Dzisiaj są snowmobile

Świat nowoczesny i żałosny.

 

ZŁOTA JESIEŃ W POLSCE – 2006
Złota jesień w Polsce
Zakwitły wrzosy
Lasy są pełne grzybów
Mgły się ścielą nad polami
Babie lato otuliło świat.

Jest zbiór ziemniaków
I czas omłotów
Pszczoły miodu nazbierały
I do ulów przyleciały
Sady obrodziły
I kwiaty przekwitły.

Trawy pożółkły
Ptaki odleciały
Liście opadają
Powoli zbliża się zima.

Bydło leniwie wraca do zagrody
I psy inaczej szczekają
Konie plony pozwoziły
A maszyny wymłóciły.

Drzewa narąbano
I do zimy przygotowano
Dym unosi się z komina
Ptactwo przestaje śpiewać
Cisza dookoła.

Koń powoli stąpa
Wrona kroczy za nim
Pędraki zbiera
Kapusta zebrana
W beczce posiekana.

Lud utrudzony
Przez Boga wynagrodzony
Będzie odpoczywał
I wiosny wypatrywał.

 

BRZASK

Kiedy brzask obudzi świat

A ptaki zaczną śpiewać

I rosa poranna napoi polny kwiat

I gałęziami kołysać będzie wiatr

Bo wszystko to razem jest splątane.

 

Człowiek to wyższa istota

Obdarzona uczuciami

Jeżeli nie znasz uczucia żałości

Nigdy nie zaznasz radości

Spokój w tym wszystkim jest bardzo ważny

I rozwaga też

Bo wszystkie ziemskie uczucia,

Którymi człowiek jest targany

I często do ziemi przygniatany

Przemijają po czasie

Na tym świecie.

 

Jest śmiech radości i śmiech rozpaczy

A gdy się człowiek uważny przypatrzy

To nie ma nic

To tylko ulotna chwila.

 

(Bez tytułu)

Wiatr wieje w różne strony

Czasami silny, czasami zwolniony

Goni po niebie chmury

Daleko hen za góry.

Góry porosły drzewami

Kryjąc zwierzynę.

 

Potoczek płynie powoli

Kamień spogląda na niego

Odlicza czas milcząco

Przywołując człowieka do zadumy

A dumać jest nad czym

Nad sensem istnienia

I nad czasem przemijania

I jak znaleźć sposób na przetrwanie.

 

Kwiaty w wazonie opadły

Kolor straciły

I się pochyliły

Już nie zdobią stołu

Lecz przypominają

Że na wszystko przyjdzie czas!

 

(Bez tytułu)
Tyle jest mądrości na świecie
Tak wiele jest darów Niebios
Tak cudnie jest świat stworzony
A człowiek żyje zatrwożony.

Dlaczego są wojny i przelewanie krwi?
Czy Bóg tak chciał?
Przecież jest naszym Ojcem
Obdarował nas rozumem i miłością
I okresem życia na tej ziemi.

Po to, żebyśmy żyli szczęśliwie
Ciesząc się każdym dniem
Orząc, siejąc i zbierając
I się rozmnażając.

A gdy przyjdzie czas
I świeczka życia zgaśnie
Trzeba pożegnać się z bliskimi
I usnąć na zawsze.